«نظریه و کاربست امید در درمان زناشویی» با عنوان فرعی «راهنمایی برای کاربست درمان کوتاهمدت»، حاصل ترجمه و تألیف صادق باران‌اولادی، ذبیح‌الله کاوه فارسانی و دکتر محمد ربیعی است.
نویسندگان در مقدمه توضیح می‌دهند که روان‌شناسی سال‌ها بر جنبه‌های منفی و مدل مبتنی بر نقص متمرکز بود و از فرصت‌های مهمِ نگاه به توانمندی‌ها بازمی‌ماند. با شکل‌گیری روان‌شناسی مثبت، مطالعهٔ منابع و توانمندی‌های روان‌شناختی به‌عنوان یک کل دنبال شد و یکی از مفاهیم محوری آن، یعنی «امید»، موضوع همین کتاب است.
بخش نخست کتاب به مبانی نظری می‌پردازد: روان‌شناسی مثبت، تعریف و ویژگی‌های امید، اهداف و انواع آن، تفکر گذرگاه و تفکر کارگزار، موانع و هیجانات، الگوی کامل امید، ویژگی افراد با امید بالا و پایین، نظریهٔ امید در روان‌درمانی و مقایسهٔ آن با سازه‌های نزدیک مانند خوش‌بینی و خودکارآمدی، و مرور وضعیت پژوهش‌ها.
بخش دوم به کاربست بالینی اختصاص دارد: مشاورهٔ زناشویی کوتاهمدت، تعیین محدودهٔ زمانی و طرح‌ریزی جلسات، راهبردهای ارتقاء امید، مفهوم‌سازی دلایل مشکلات زناشویی (فقدان عشق، فقدان ایمان و کاهش عمل‌گرایی)، کار روی هشت حوزهٔ ازدواج شامل باورها و ارزش‌های مرکزی، تعهد، اعتراف و بخشودگی، مصالحه، ارتباط و حل تعارض. کتاب راهنمایی فشرده برای مشاوران خانواده، روان‌شناسان و دانشجویان مشاوره است.
نقد و بررسی‌ها
هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.